In deze categorie zal ik mijn columns plaatsen. Dit zal voornamelijk zijn over mijn fictieve persoon Wim.
Ik begrijp het, echt. Dat je gehoord wilt worden. Dat je aandacht wilt vragen voor het onrecht in Gaza, voor het lijden daar – of juist voor de gruweldaden van Hamas op 7 oktober. Verdriet kent vele vormen. Het is geen wedstrijd. Geen weegschaal. Het ene leed is niet meer waard dan het andere.
Een ongemakkelijk toneelstukje in de Oval Office. Een ingestudeerd machtsspelletje, met als doel: Zelensky kleineren en breken. Trump en zijn vazal J.D. Vance speelden hun rol perfect. Ze hadden de Oekraïense president vooraf al neergezet als een ondankbare bedelaar, een dictator zelfs, terwijl de echte agressor – Poetin – buiten schot bleef.
Het jaar dat bijna achter ons ligt, voelt als een roman waarvan de laatste bladzijde nog druppelt van inkt. Het was een jaar van zorg, waarin de fragiliteit van het leven steeds weer aan de oppervlakte kwam – gezondheid die wankelde, schaduwen die over dierbaren hingen, en momenten waarin ik mijzelf opnieuw moest vinden. En toch, tussen die donkere lijnen, was er licht.
De zon in al haar zachtheid schijnt,
licht vallend op de laatste blaadjes,
die traag, als gedachten in de wind,
zich over de tuin verspreiden.
In een metalen kistje, die Wim plots (weer?) vindt, komen door de foto’s veel herinneringen naar boven. Wat gaat Wim doen?
Wim heeft onlangs sjans gehad en heeft een date. Zal het deze keer goed aflopen?